Mam wielki sentyment do AutoMapy. W końcu był to pierwszy, polski, prawdziwy program do nawigacji. Mówił po Polsku, nawet działał, prowadził do celu i miał plany ulic polskich miast. Był jedyny, więc i najlepszy, ale pozostawał też najlepszy przez kolejne lata, gdy konkurencja rosła w siłę. Wygrywał szczegółowością map ze wszystkimi. Tam gdzie inne programy wyświetlały na ekranie białą plamę, AutoMapa pokazywała dróżki między polami i lasami. Wystarczyło wybrać opcję trasy krótkiej, by przejechać się ścieżkami, o których istnieniu wiedzieli chyba tylko twórcy AutoMapy. Człowiek potrafił nawet wybaczyć wirtualnemu pilotowi gdy okazywało się, że na mapie zaznaczono niewielki most, choć w rzeczywistości wcale go tam nie było. Do czasu. W pewnym momencie miarka się przebrała. Zagraniczna konkurencja weszła na rynek tak mocno, że od programu do nawigacji można było już oczekiwać nie tylko szczegółowych planów dróg, ale stabilnego działania i intuicyjnego interfejsu. Tymczasem zainstalowanie AutoMapy dla osób, które nie miały wcześniej styczność z palmtopem, było upiorną mordęgą, a obsługa samego programu wymagała przejścia w zupełnie inny poziom abstrakcji. Taki rodzimy „Think bardzo different”.
I kiedy AutoMapę wyprzedzili już właściwie wszyscy, kiedy poobrażali się na nią najwięksi jej zwolennicy, pojawiła się, zaprojektowana zupełnie od nowa wersja 4.0. Przejechaliśmy z nią dobrych kilka tysięcy kilometrów i już wiemy, czy nowa wersja, to również nowa jakość.

Początki

Instalacja na palmtopie to dosłownie kilka kliknięć i gotowe. Obsługa samego programu to również bułka z masłem. Widać, że twórcy AutoMapy wzorowali się na najlepszych programach do nawigacji. Dotknięcie ekranu wywołuje menu, z którego najczęściej wybiera się opcję „Jedź do”. Potem wpisuje się adresy punktów przelotowych, cel podróży i w drogę. Program głosem Krzysztofa Hołowczyca poinformuje o przewidywanym czasie podróży, a następnie rozpocznie prowadzenie do celu.
Wcześniej zdarzało się, że wirtualny pilot przysypiał i za późno mówił o manewrze, a po przejechaniu skrętu od razu, niemal krzykiem, namawiał do zawrócenia i przypominał o tym co sekundę. Wtedy wystarczała chwila, by kierowca jadąc po zupełnie nieznanym sobie terenie, widząc panikę w jaką wpadł programu, przestał czuć się pewnie, a spokojna podróż na wakacje zmieniała się w nerwową gonitwę okraszoną zawracaniem na ręcznym z przyczepą kempingową. Byle tylko ucieszyć pilota, wypluwającego z siebie jak mantrę: „Zawróć, zawróć, zawróć...”.

Teraz jest miło i przyjemnie. Instrukcje wypowiadane są odpowiednio wcześniej, a gdy się je zignoruje i przejedzie skrzyżowanie niewłaściwie, program reaguje spokojnie. Błyskawicznie wyznacza nową trasę, a jedynie w ostateczności sugeruje aby zawrócić. Zresztą trzeba się starać, by źle pokonać skrzyżowanie, bo AutoMapa podczas manewru tak bardzo zbliża mapę, że nie ma się wątpliwości, którym pasem należy jechać. 

Moda na 3D 



Mapę oglądać można z lotu ptaka, ale większość osób wybierze nowy dla AutoMapy i stosowany już w innych programach, widok 3D. On jest najbliższy temu, co widzi kierowca.
Na wyświetlonych na ekranie palmtopa planach zaznaczono nie tylko ulice, lasy i zbiorniki wodne, ale również obrysy domów. Szczegółowość map w AutoMapie to ponownie jej olbrzymia zaleta. Choć dziś trudno wskazać, która nawigacja ma najlepiej odwzorowaną siatkę dróg, podobnie jak ciężko stwierdzić, który operator komórkowy ma największy zasięg, to wydaje się, że pod względem liczby dróg i dróżek AutoMapa jest jednak o włos przed konkurencją. Włos to nie wiele, zwłaszcza, że dla wszystkich programów nawigacyjnych kilka razy do roku przygotowywane są aktualizacje map. Dziś, więc to AutoMapa jest lepsza, a jutro żółtą koszulkę lidera założy na przykład MapaMap. Zresztą to właśnie MapaMap wypada od AutoMapy lepiej pod względem numeracji domów. Gdy na mapie widać numer 15, to tam jest numer 15. W AutoMapie czasami bywa inaczej.

Różnymi trasami 



AutoMapa potrafi wyznaczyć trasę najkrótszą , najszybszą, przełajową, terenową, pieszą i stosowaną najczęściej - optymalną (krótką, a jednocześnie szybką). To właśnie ten ostatni tryb wybrałem, gdy pojechałem z Warszawy do Szklarskiej Poręby. 50 kilometrów przed obranym celem AutoMapa rzuciła mnie na drogi biegnące przez las i małe wsie. Każdą dało się przejechać bez najmniejszych problemów i to bez zwalniania do 20 km/h, ale cały czas miałem jednak wrażenie, że gdybym jechał asfaltówką do Szklarskiej dotarłbym o wiele szybciej. Nie pozostało nic innego jak sprawdzić czy miałem rację. Ten sam 50 kilometrowy odcinek tylko z powrotem pokonałem tak jak nakazywała mi intuicja i drogowskazy. Po 15 kilometrach miałem dość. W korkach, na światłach, na skrzyżowaniach straciłem 30 minut. Zamiast jechać godzinę wlokłem się półtorej.

Punkty użyteczności publicznej 



Gdy dotarłem do autostrady Wrocław – Kraków okazało się, że bak prawie całkiem wysechł i trzeba udać się na stację benzynową. Jak przystało na program nawigacyjny, AutoMapa ma zapisane lokalizacje punktów użyteczności publicznej czyli stacji, warsztatów, posterunków policji, restauracji, hoteli i masy innych. Wystarczy wskazać ten wybrany, by komputer poprowadził do niego. Szkoda, że AutoMapa nie potrafi wyświetlić stacji benzynowych znajdujących się wyłącznie w pobliżu wyznaczonej trasy, a pokazuje wszystkie najbliższe, bez względu na to w którą stronę auto się porusza. W czym tkwi różnica? Do tych pierwszych nie trzeba zawracać, bo są po drodze, do tych najbliższych czasem wymagana jest nawrotka, a o tą na autostradzie jest niezwykle ciężko.
Niezmiernie ucieszyły mnie za to wypowiadane przez pilota ostrzeżenia przed stacjonarnymi fotoradarami, których położenia zostały zapisane w AutoMapie Dla bezpieczeństwa program informował również o zbliżaniu się do czarnych punktów. O to właśnie chodzi.
Szkoda tylko, że czasem AutoMapa koniecznie chciała poprowadzić przez zakaz wjazdu. Taka sytuacja, podobnie jak źle ponumerowane domy zdarzała się sporadycznie, ale jednak.

Ustawienia 



Wspomniane funkcje nie są nowością w świecie nawigacji, podobnie jak blokowanie wybranych odcinków drogi, wyznaczanie objazdów odcinka drogi o określonej długości, symulacja przejazdu trasy. Wszystko to już było, w mniej lub bardziej udanym wydaniu. To co odróżnia AutoMapę od reszty, to mnogość konfiguracji. Osoba niedoświadczona, ustawienia może pozostawić niezmienione, a nawigacja i tak będzie działać bardzo dobrze. Natomiast dla miłośników zabaw z konfiguracją AutoMapa to raj. Ustawić można m. in. na ile przed zakrętem ma odezwać się pilot, przy jakiej prędkości ma być skalowana mapa, o których punktach użyteczności informować, kiedy sugerować, by kierowca zawrócił.

Wielki come back

AutoMapa wróciła w wielkim stylu. Biorąc pod uwagę dużą dokładność map, szeroki wachlarz funkcji i stabilne działanie, to obecnie najlepszy do urządzeń przenośnych system nawigacyjny na rynku. Może TomTom Navigator jest bardziej intuicyjny, może Navigon ma kilka ciekawszych możliwości, może MapaMap ma lepszą numerację domów, ale te programy wygrałyby z AutoMapą dopiero po połączeniu w jeden.

Przetestowaliśmy AutoMapę z mapami Polski. Na rynku dostępna jest jednak jej bardziej rozbudowana wersja, z naniesioną siatką dróg Europy.

Cena: 425 zł
Informacje: www.automapa.pl■